The Eternal Breasts

Het is een bijzondere prestatie om de tweede Japanse vrouw ooit te zijn, die zich een weg naar de regiestoel baande. Die eer wordt toegekend aan Kinuyo Tanaka (1909-1977). Tanaka’s carrière besloeg meer dan 50 jaar. Met maar liefst 250 acteercredits op haar palmares was de razend populaire Tanaka voornamelijk bekend als actrice voor grootmeesters Yasujirō Ozu, Mikio Naruse en vooral Kenji Mizoguchi, met wie ze 15 films draaide. Maar in 1953 deed Tanaka een gewaagde zet: ze diende een aanvraag in bij de Nikkatsu studio om haar eerste film te regisseren. Dit in een industrie waar enkel Tazuko Sakane haar dat voordeed. Hoewel de aanvraag op protest stootte van mentor Mizoguchi – een daad die hun werkrelatie zou beëindigen – mocht Tanaka haar regiedebuut maken met LOVE LETTER (1953) bij de nieuwe studio Shintoho. Daarvoor kon ze gelukkig wel op de hulp rekenen van Ozu (die het script zou schrijven voor haar tweede film THE MOON HAS RISEN) en Naruse. Het was Tanaka’s ambitie om vrouwen aan het woord te laten in haar werk. Echte vrouwen, die hun vrouwelijkheid en seksualiteit onderzoeken in een patriarchale maatschappij waar hun plaats vaak vooraf bepaald is. De vrouwen in haar films tonen een vastberaden gevoel van vrijheid. Tanaka schuwde daarin de provocatie niet en gaf het scherm aan minnaressen en prostituees, gescheiden vrouwen, die zowel de heldinnen als de slachtoffers zijn van sociale onrechtvaardigheid. In THE ETERNAL BREASTS (een letterlijke vertaling van de...