Mouchette

Hoewel de filmmakers van de Nouvelle Vague zich fel afzetten tegen de destijds dominante, op boekverfilmingen leundende ‘cinéma de papa’, was Robert Bresson een van de weinige oudere regisseurs die unaniem door hen werd bewonderd. Bresson verfilmde weliswaar vaak literatuur, maar deed dat met een radicale, hoogst eigenzinnige visie op cinema. Zijn zwart-witmeesterwerk MOUCHETTE, gebaseerd op een novelle van Georges Bernanos, is daar een bloedmooi voorbeeld van. De film volgt het arme tienermeisje Mouchette. Terwijl haar moeder op sterven ligt en haar vader zich enkel om zijn volgende glas bekommert, raakt ze op een avond verstrikt in de problemen van een lokale stroper. Jean-Luc Godard prees MOUCHETTE destijds als een volmaakt kunstwerk dat perfect laat zien waar Bressons unieke filmpoëtica voor staat. Bresson meed elk melodrama en werkte bewust met niet-professionele acteurs – door hem ‘modellen’ genoemd – die hun tekst zonder uiterlijk vertoon moesten opleveren. Zijn cinema drijft op extreme soberheid, een loepzuiver geluidsontwerp en een gefragmenteerde montage die focust op subtiele handelingen en details in plaats van op theatraliteit. Juist door die minimalistische aanpak krijgt Mouchettes tragische verhaal een ongekende, rauwe impact. Dit hartverscheurende portret van een eenzaam kind in een liefdeloze wereld geldt nog altijd als een van de absolute hoogtepunten uit de Franse cinema. Bresson stript de filmtaal tot de absolute essentie en dwingt de kijker tot een...