Ladri di biciclette

“Het regent altijd op zondagen.” Deze uitspraak van Antonio Ricci vat zijn sombere kijk op het leven perfect. De man lijkt wel geboren voor het ongeluk. Antonio heeft na twee lange jaren eindelijk weer een baan gevonden, maar daar heeft hij wel een fiets voor nodig. Antonio en zijn gezin schrapen hun allerlaatste geld bij elkaar om er een te kopen. Als zijn fiets op zijn eerste werkdag wordt gestolen, begint Antonio samen met zijn zoontje Bruno een lange zoektocht naar de dief. Vittorio De Sica’s meesterwerk brengt een simpel verhaal, over armoede in het naoorlogse Italië en hoe die onhoudbare realiteit vele families trof. Door de waas van tegenslagen blijft er wel een lichtpuntje, dat schittert in de ogen van kleine Bruno wanneer hij opkijkt naar zijn vader Antonio, steeds met een blik die toont dat hij naar zijn grote held kijkt. De Sica’s LADRI DI BICICLETTE werd in de straten van Rome gefilmd met non-professionele acteurs. Lamberto Maggiorani, die Antonio speelt, was een fabrieksarbeider. Enzo Staiola, die Bruno speelt, werd uit de menigte geplukt die zich op de set van de film had verzameld, want De Sica was gestart met filmen voordat hij de rol van Bruno had gecast. De film is één van de sleutelwerken van het Italiaans neorealisme, zowel delicaat en gebonden aan een grimmige periode, als universeel. De film is zo geliefd onder filmmakers, -critici en -liefhebbers dat hij tot Beste Film Allertijden gekroond werd bij de eerste Sight and Sound Greatest Films of All...